Ervaringen

Valerie

Geboorte Flynt

14 januari: volgens de echo is het vandaag de uitgerekende datum van ons kindje. Maar die maakt nog geen aanstalte.

17 januari: Alles is nog steeds rustig in m’n buik. Een beetje teleurstellend vind ik het wel, want ik had eigenlijk toch al wat meer actie verwacht. Ik ben het wel een beetje beu, pijn aan  m’n bekken, lopen gaat al een hele tijd niet lekker meer en ik heb ook heel veel last van maagzuur. Bovendien word ik steeds nieuwsgieriger.. naar de bevalling en natuurlijk vooral naar dat trappelende wezentje in mijn buik. Is het een jongen of een meisje? Is het weer een rossekoppeke? En gaat hij of zij net als grote zus op papa lijken, of op mij?

Ik twijfel even of ik wel naar het zwangerschapszwemmen ga, want ik zie op tegen het autoritje ernaartoe. Ik pas immers niet meer achter het stuur met die gigantische buik. Ik besluit toch maar te gaan. Volgens dochterlief moet ik wel, anders denken de andere mevrouwen dat je al bevallen bent. Normaal kan ik daar wel lekker van ontspannen, en dat kan ik wel gebruiken. Tijdens het zwemmen kan ik de andere zwangere dames totaal niet meer volgen, maar ik doe lekker op m’n eigen tempo mee. Na het zwemmen kruip ik bij Berry op de zetel en samen kijken we nog even TV en gaan dan naar bed.

18 januari: het is nog heel vroeg als een ik paar keer wakker wordt, maar niet weet waarvan. Ergens bedenk ik me dat ik misschien eens moet bijhouden hoe laat het telkens is, maar ik val iedere keer weer in slaap en vergeet dan de tijd.

Om 4.33u noteer ik bewust de tijd in m’n mobiel (bij gebrek aan papier en pen) en daarna om 4.46u en 4.54u weer. Weeën.  Zo begint het dus.

Rond 5u maak ik Berry wakker. Onze dochter Iza wordt natuurlijk ook gelijk wakker;

Ik ga naar beneden en ruim wat op en schuif de tafel aan de kant om plek te maken voor het bevalbad. Manlief haalt ondertussen een matras op zolder, die hij op de zetel legt, zodat deze wat hoger is voor het geval het bad toch niet zou bevallen. Hij maakt ook nog snel even een paar laatste dikke buiken foto’s.

Terwijl Iza de tv opzet, blaast Berry het bevalbad op en sluit de waterslang aan om het bad te vullen. De weeën komen en gaan, terwijl ik wat rondloop, nog wat dingetjes opruim en andere dingen klaarleg.

Rond 6u bel ik de verloskundige De weeën komen steeds frequenter en duren ook steeds langer. Zij duikt nog even de douche in en komt dan onze kant op. De laatste wee die ik noteer is om kwart voor 7. Ik besluit in bad te stappen want de weeën worden steeds pittiger en ik hoop in het warme water wat beter te kunnen ontspannen. Even later arriveert Marieke (VK). Het water helpt best goed om te ontspannen en door regelmatig van houding te veranderen lukt het om me comfortabel te blijven voelen. Ik concentreer me tijdens de weeën op m’n ademhaling zoals we dat bij de hypnobirthingcursus geleerd hebben en tussendoor kijk ik wat er rondom me gebeurt. Iza die vanop papa’s nek toekijkt of die daarna samen met Marieke op rand van de zetel zitten te poseren voor een foto. Het beeld maakt me blij. En tof dat ze bij de geboorte van haar broertje of zusje kan en wil zijn.

Ergens tussendoor belt Marieke de kraamzorg en de kraamhulp Sandra arriveert een half uurtje later.

De weeën worden langer en  de tijd ertussen steeds korter. Enkele keren ligt de paniek op de loer, maar dan voel ik de handen van Berry in m’n nek of op m’n rug, of ik hoor hoe Marieke even mee gaat ademen of ik zie Iza’s nieuwsgierige blik als ze toch weer even rond het bad komt hangen en dan lukt het me om m’n innerlijke kracht weer vast te grijpen en is de concentratie weer terug. Zelfs het gesjor aan de hygienisch  hoes die wegglijdt omdat hij eigenlijk toch net niet past, stoort niet zo heel erg.

Stilletjes spreek ik tegen het kindje in m’n buik. Kom maar kleintje, je bent welkom. We zijn zo nieuwsgierig naar je.. Grote zus wil je knuffelen.

En dan.

m’n buik begint heel erg te bewegen. Ik herken het van de vorige keer. De laatste fase begint. Ik laat alles los, de controle, dat kleine beetje angst dat er onbewust toch nog zat. Ik laat het los en mijn lichaam neemt over en doet zijn werk. Ik voel hoe ons kindje zakt. Ik voel hoe m’n vagina steeds wat verder opgetrokken wordt. Het brandt een beetje en ik wil liefst met m’n vingers alles wat verder opentrekken om het te versnellen, maar ik kan er net niet bij. Eigenlijk wil ik nog van houding veranderen maar de weeën komen te snel op elkaar en ik besluit me compleet over te geven.

Berry en Marieke zien het hoofdje verschijnen. Ik hoor hen enthousiast zeggen dat het kindje donker haar heeft. Ik probeer te voelen maar voel enkel iets raars, iets stugs. Even later zegt Marieke dat het kindje nog in het vlies zit. Ik voel hoe het hoofdje tijdens iedere wee iets verder naar buiten geduwd wordt en tussendoor weer terug zakt. Omdat ik een beetje ongeduldig word, besluit ik even wat actiever mee te gaan ademen en dan wordt het hoofdje geboren. Berry en Marieke verwijderen samen het vlies van hoofdje van ons kindje. De schoudertjes volgen al snel en enkele weeën later floept het kindje eruit. Ik vind ergens de kracht om gelijk rechtop te gaan zitten en zelf m’n kindje op te vangen. Wat een magisch gevoel.

Ik hou het kindje nog even onder water om hem te bewonderen en haal het dan rustig boven. Stiekem heb ik al gezien wat het geslacht is (daar viel niet naast te kijken 😉  ), maar ik zwijg want we hebben dochterlief beloofd dat zij als 1e mocht kijken. Ze kijkt tussen de beentjes en heel even betrekt haar gezicht en ze begint zacht te huilen in papa’s omhelzing. De spanning van de laatste tijd. Het is een broertje… Flynt. Heel even is ze teleurgesteld, want ze hoopte heel erg op een zusje, maar een paar minuten later hangt ze verliefd over m’n schouder naar haar broer te kijken.

We knuffelen, kroelen en bewonderen hem, ik probeer ook even om hem al aan te leggen, maar dat lukt nog niet.

Een paar vage w kondigen de nageboorte aan. Ik verander van houding en ga op m’n knieën zitten. Op aanraden van Marieke adem ik een paar keer flink mee en dan wordt de moederkoek geboren.

Als de navelstreng uitgeklopt is, mag Iza hem doorknippen. Wat is ze trots.

Terwijl papa kleine Flynt knuffelt, stap ik uit bad droog me af en ga op de matras op de zetel liggen. Flynt wordt gecheckt en gewogen en Marieke doet bij mij ook een snelle controle (enkel een paar kleine schaafwondjes, super!!). Dan leg ik Flynt aan, hij hapt supergoed aan en drinkt een hele poos. Natuurtalentje.

Ik geniet en ik  voel me trots en krachtig.

Dankjewel Femke en Marieke, voor de begeleiding van m’n zwangerschap, het luisterende oor en het vertrouwen tijdens de bevalling… Jullie verloskundigenpraktijk is top en ik ga jullie aan iedereen aanraden.

Dankjewel Evelyn, voor alle tips en trukjes tijdens de hypnobirthingcursus… Ik ben ervan overtuigd dat hypnobirthing me geholpen heeft bij m’n concentratie op wat nodig was en bij het loslaten van al het overbodige.

Dankjewel Sandra voor de prachtige foto’s van de geboorte.

Dankjewel Willy, voor de goede zorg en het gezelschap tijdens de kraamweek. (en de lekkere soep).

Dankjewel Berry, mijn rots, mijn schouder, mijn anker.

Dankjewel lieve Iza. Jij wilde zo graag bij de geboorte zijn en daardoor heb ik extra moeite gedaan om alles zo sereen mogelijk te laten verlopen.. Je was m’n concentratiepuntje als de paniek op de loer lag. Ik wens je, als je ooit beslist ook mama te willen worden, een even mooie bevalling toe.

Dankjewel lieve Flynt voor deze mooie, krachtige ervaring. Ik ben trots en dankbaar dat ik jouw mama mag zijn.

 

Marieke

Even een korte versie van het succesverhaal dat we gisteren gecreëerd hebben;))

Cliente van mij, 37 weken (tweede kindje was mooi thuis in bad geboren) ontwikkelde afgelopen weken een hypertensie (160/110) met eiwitten etc. Ondanks vele onderhandelingen met de gyn. en trouwe begeleiding van acupuncturiste was er geen speld meer tussen te krijgen en werd ze gisteren ingeleid. We hebben gepleit voor een natuurlijke inleiding (acupunctuur) maar onder een amniotomie en daarna chem.infuus kon ze niet langer uit… Goed, amniotomie dus en toen gepleit voor tijd om haar zelf weeen te laten maken. We kregen 2 uur…en met succes: terwijl zij zichzelf kolfde (en ondertussen een mooi voorraadje colostrum verzamelde) prikte ik haar bevalpunten en nam ze wonderolie.

Ze kreeg binnen twee uur prachtige golvingen (hypnobirthing-dame) die zo regelmatig waren dat de gyn niets anders kon doen dan hier vanaf blijven. Ondertussen kwam er om de beurt een andere vpk of vk binnen omdat ze inmiddels op de afdeling in de gaten hadden dat ze wel een heel bijzondere vrouw op de vk hadden. Er was nl aan de buitenkant bij haar niet te zien of ze in een wee zat of niet. Die rust kennen we allemaal heel goed bij onze dames, voor mij niet spectaculair maar wel heel heerlijk om te zien…maar voor de meesten van hen was het echt nieuw om te zien hoe het ook kan. De klinisch vk was een schat en liet haar op haar tempo t kindje eruit zuchten… Ik ging in ’t standje “mogen we even de tijd krijgen om de koek er vanzelf uit te laten komen?” en jawel, alweer met acupunctuur en tepelstimulatie werd de placenta zonder synto-injectie geboren, met de navelstreng nog aan de baby. Dit alles werd zo vol verwondering geregistreerd dat we weer heel wat aan gespreksstof hebben achtergelaten…Ik ben zo dankbaar dat er op deze wijze in de klinische setting ogen worden geopend en dat mijn cliente de ruimte nam en kreeg!

Marieke Verschelling; verloskundige aan Praktijk voor Holistische verloskunde

 

Laura en Pieter

Het verhaal van Laura, die zwanger was van haar eerste kindje.

Ik heb de HypnoBirthing® cursus bij Karin als heel prettig ervaren. Al tijdens het lezen op de site begon mijn lichte angst voor de geboorte al te veranderen naar gezonde spanning en uiteindelijk had ik heel veel zin in de geboorte en keek ik er echt naar uit. We hadden een watergeboorte thuis gepland, maar omdat mijn vliezen al langer dan 24 uur waren gebroken, moest ik naar het ziekenhuis. Maar ook daar werd er gelukkig zo veel als kon rekening gehouden met onze wensen van ons geboorteplan. Ook hebben mijn man en ik de technieken die wij tijdens de cursus hebben geleerd tijdens de geboorte kunnen toepassen. Ik kon hierdoor rustiger blijven en ook de teleurstellingen beter opvangen. Al met al is het heel anders gelopen dan we hadden gehoopt, maar mede dankzij de HypnoBirthing® cursus en de fantastische begeleiding van Karin kijk ik met een overwegend positief gevoel terug naar de geboorte van onze dochter.

De ervaringen van Pieter, de partner van Laura.

Vader worden is, hoe bijzonder ook, ongetwijfeld een hele andere ervaring dan moeder worden.

Je weet dat er een grote, mooie verandering in je leven gaat plaatsvinden en je probeert je partner op zoveel mogelijk manieren te helpen bij haar zwangerschap, maar natuurlijk kan je fysiek niet hetzelfde voelen als zij en ook je hormonen werken niet anders dan normaal. De HypnoBirthing® cursus van HappyBirthing heeft er echter veel aan bijgedragen dat ik me als man zeer betrokken voelde bij de zwangerschap en dat mijn rol tijdens de geboorte niet beperkt was tot puffen en het aangeven van natte handdoekjes.

Belangrijk om te vermelden is dat de naam HappyBirthing beter aansluit bij de inhoud van de cursus dan HypnoBirthing®.

Ik ben vrij nuchter van aard, dus vooraf had ik lichte bedenkingen bij het laten hypnotiseren van mijn vrouw en mezelf. Deze angst bleek echter volledig ongegrond want je leert weliswaar enkele ontspanningstechnieken waarbij je in jezelf keert en heerlijk tot rust kunt komen (en dat is ook voor de aanstaand vader echt geen overbodige luxe als je druk bezig bent met alle andere voorbereidingen zoals in ons geval een verhuizing), maar de cursus omvat veel meer dan dat.

Zelf heb ik het meest gehad aan de oefeningen waarbij je leert je partner te laten ontspannen door middel van aanraking en de zogenaamde scripts die je niet alleen helpen positief naar de geboorte uit te kijken, maar je als vader ook het gevoel geven dat je precies weet wat je partner te wachten staat en hoe je haar kan helpen er een mooie ervaring van te maken.

De cursus focust op een natuurlijke bevalling, maar houdt er rekening mee dat niet alles per se volgens (geboorte) plan verloopt en dat nog lang niet alle zorgverleners de rust en schoonheid van een HypnoBirthing® hebben meegemaakt. Je leert hier op een positieve manier mee om te gaan en voor je partner op te komen als dat nodig is.

Bovenal waren de vier cursusavonden erg leuk, gezellig en iets waar mijn vrouw en ik elke week opnieuw naar uitkeken!

De trotse vader van Neva, geboren op 19 mei 2012 in Tilburg

 

Nathalie

Alles is heel vlot verlopen, van het breken van de vliezen tot aan het einde 3 uur (inclusief een rit alleen naar huis van 45 min). Toen ik thuis aankwam stond mijn badje klaar en stonden mijn man en kindjes als kiekens zonder kop te panikeren, ik zei: allen rustig nu en laat me alleen, hahahaa… alsof zij moesten bevallen!!! Na een uurtje ben ik naar het bevallingsbad verhuisd en de vroedvrouw heeft me eigenlijk alles alleen laten doen, ze zag dat het goed was, zelfs niet opening gechecked ofzo, me gewoon zelf laten beslissen wanneer ik mocht “ademen”. En ja hoor, ik heb enkel geademd, op het einde heb ik 2x geduwd, want ik voelde zijn hoofdje vast in mijn bekken zitten en mijn wee was weg… Kortom, het was een geweldige geboorte, en ook daarna was ik meteen goed.

Nathalie, moeder van Oliver